Δύσκολοι αποχωρισμοί: Το κουτάβι μου

H συννεφιά του Λονδίνου με πρόλαβε στην Αθήνα. Λίγες μέρες πριν φύγω πέφτω πάνω σε ένα ακίτα και τον Ρίτσαρντ Γκιρ. Ο συνδυασμός ήταν τέλειος και ταίριαζε απόλυτα με το δικό μου σετάκι, εμένα και τον Μπόνο δηλαδή. Η ώρα περνούσε με μένα να μοιράζω κοπλιμέντα στους 2 πρωταγωνιστές ενώ χάζευα στο Skype. Ξαφνικά, βλέπω νεκροταφείο και τη γυναίκα του Βουδιστή στα μαύρα. Τότε ξεκίνησε το δράμα μου. Το καημένο το Ακίτα δεν ξεπέρασε ποτέ το χαμό του αφεντικού του. Όσο κι αν η ζωή του φερόταν καλά, με καινούριες οικογένειες, πολλά χάδια, ζεστά χαλιά, εκείνο το έσκαγε και έτρεχε στην είσοδο του σιδηροδρομικού σταθμού όπου πρωτοσυνάντησε το αφεντικό του. Χιόνι, βροχές, βιαστικοί περαστικοί, τίποτα δεν τον έδιωχνε. Ούτε καν ένας πάγκος με χοτ ντογκ. Εκεί κάπου άρχισα να κλαίω υστερικά.
Σε λίγες μέρες θα αφήσω τον Μπόνο για πρώτη φορά σε ξένα χέρια. Σε μία πανσιόν για 5 μέρες. Δεν υπάρχει άλλη λύση και η πανσιόν αυτή φέρνει την εγγύηση της κτηνιάτρου που της έχω τυφλή εμπιστοσύνη. Νιώθω τόσες ενοχές που εγώ θα διασκεδάζω κι αυτός θα είναι μόνος εδώ. Η λογική μου κάνει κάποιες επισκέψεις λέγοντας πως όλα τα σκυλιά έχουν μείνει κάποια στιγμή χωρίς τα αφεντικά τους, πως είναι μόνο στο μυαλό μου κλπ. Και ενώ τα σκεφτόμουν αυτά, έδειξε το ακίτα να σβήνει γλυκά έξω από το σιδηροδρομικό σταθμό και ξαναέβρισκε το αφεντικό του σε ένα ποτάμι.
Τα ξεραμένα δάκρυα ξαναβρήκαν το δρόμο στα μάγουλά μου και αυτή τη φορά λυγμοί έδεσαν το γλυκό.
Είναι η πρώτη φορά, είναι ότι με το κουτάβι έχω δεθεί απίστευτα, είναι οι ενοχές, είναι ένα σωρό πράγματα λογικά και μη. Είναι ένα από αυτά που πρέπει να αντιμετωπίσουμε στη ζωή.