Μαθαίνοντας την ώρα

Εκτός από το κουτάβι μου, παρέα τώρα τελευταία κάνω και με το ρολόι. Πιστό πάντοτε, αλάνθαστο, τακτικό. Αν υπήρχε περίπτωση να μην είχα μάθει στο σχολείο την ώρα, τώρα πάω για διδακτορικό. Διανύω περίοδο όπου δεν την παλεύω με την ανεργία. Ένα χρόνο μετά την παραίτηση από την τελευταία μόνιμη δουλειά μου, η αυτοπεποίθηση έχει πέσει στα πατώματα. Ποια θηλυκή πλευρά, ποια εξυπνάδα, ποιο κέφι. Δεν μπορώ να δω τους φίλους, την οικογένειά μου, δεν έχω ελευθερία γιατί δεν έχω λεφτά. Αντί να είμαι παράσιτο μέχρι τα 25, όπως όλα τα Ελληνόπουλα συνηθίζουν, είχα από πολύ νωρίς λογαριασμό, αυτοκίνητα, ταξίδια, όλα με την δική μου δουλειά. Βαριόμουν το απόγευμα, πήγαινε το γκομενάκι στρατό; Έπιανα δουλειά σε φροντιστήριο και έβγαζα άλλα 300 ευρω για πλάκα με 5-6 ωρες τη βδομάδα. Κι όμως τώρα, δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Το νοικοκυριό μου τη δίνει γιατί δεν πληρώνεται. Και ξέρεις, η Αγγελική δεν είναι γι αυτά, ή μάλλον είναι και γι αυτά, αλλά εκεί που ζωγραφίζει, είναι μπροστά στον υπολογιστή της να παράγει και να κάνει χαβαλέ με τους συναδέλφους της. ΑΥτό έκανα εδώ και 12 χρόνια, τώρα είμαι καρφωμένη σε έναν καναπέ.
Φυσικά και ελπίζω, μόνο αυτό μου έχει μείνει. Θα γίνει, απλά είμαι ανυπόμονη για το πότε. Μου έχει λείψει ο παλιός μου εαυτός. Ε λατ!!!